‫دیدار کنیم ما سه نفر در چه زمان؟
‫در تندر و رعد و برق...یا باران؟
‫آن دم که این سرگشتگی سامان پذیرد،
‫و این فصل با فتح و فرار، ‫چه این و چه آن، فرجام گیرد.
‫دیدارگاه ما کجاست؟
‫در خارستان.
‫تا آن که با مکبث دیدار کنیم.
‫زیبا شده زشت ‫و زشت...زیبا.
‫در این هوای پر مه و دود ‫بگشاییم پرها. 10
‫درود، دوست دلیرم. 11
‫به پادشاه جدیدترین خبرِ شورش را بگو. 12
‫نتیجه نامعلوم بود. 13
‫به سان دو شناگر خسته که به هم ‫آویخته اند و نیروی هم از بین برده اند. 14
‫مک دونوالد سنگدل... 15
‫الهه بخت چون زنی ولگرد... 16
‫...بر کارزار نفرین شده اش لبخند زده بود، 17
‫با این همه کارش زار بود، 18
‫زیرا مکبث دلیر ‫که به راستی درخور این نام است... 19
‫...با خوار شمردن سرنوشت و شمشیری ‫آخته و خون چکان از کشتار، 20
‫همچون مظهر شجاعت راه خود ‫بگشود تا با آن برده رویاروی شد. 21
‫پیش از آن که مجال درود ‫و بدرود باشد، 22
‫از شکم تا چانه اش را درید... 23
‫...و سرش را بر کنگره های ما نهاد. 24
‫آفرین دلاور ارجمند، ‫بزرگ مرد شایسته. 25
‫تازه عدالت با سلاح دلیری... 26
‫...سربازان مزدور را ‫ناگزیر از گریز کرده بود... 27
‫...که فرمانده نروژی با دریافتِ ‫سلاح های درخشان... 28
‫...و نیروهای امدادی تازه نفس ‫بار دیگر حمله کرد. 29
‫این وضع فرماندهان ما، ‫مکبث و بانکو را به وحشت نیفکند؟ 30
‫بله، افکند. 31
‫همان گونه که گنجشک عقاب را ‫و خرگوش شیر را به وحشت می افکند. 32
‫آنان با ضرباتی پی در پی ‫به شدت بر دشمن تاختند. 33
‫نمی توانم بازگو کنم. 34
‫زخم هایم فریاد زنان یاری می طلبند. 35
‫خداوند شاه را حفظ کند. 36
‫تو از کجا آمده ای، امیر شایسته؟ 37
‫از فایف، پادشاه بزرگ. 38
‫آنجا که درفش های نروژی به آسمان ‫دشنام می دهند و با باد خود ملت را منجمد می کنند. 39
‫پادشاه نروژ با سپاهی سهمگین ‫با کمک ناجوانمردترین خائنان... 40
‫...یعنی امیر کاودور، ‫در گیر و دار نبردی شوم بود... 41
‫...که مکبث و بانکو ‫با جوشنی رویین بر تن... 42
‫...در نبردی تن به تن ‫با او مقابله کردند. 43
‫شمشیرهای آخته و بازوهای در هم آویخته ‫روح گستاخش را به تسلیم واداشتند... 44
‫...و سرانجام، 45
‫پیروزی نصیب ما شد. 46
‫چه سعادت بزرگی! 47
‫امیر کاودور دیگر به مراد ما خیانت نخواهد کرد. 48
‫- نه. ‫- بروید مرگش را اعلام کنید. 49
‫اطاعت می کنم. 50
‫و از مکبث با عنوان سابقش... 51
‫...استقبال کنید. 52
‫کجا بودی، خواهر؟ 53
‫گراز می کشتی؟ 54
‫خواهر، کجایی؟ 55
‫روزی هم زمان چنین زشت و زیبا ندیده ام. 56
‫تا فورس چه قدر راه است؟ 57
‫این موجود نزار و چروکیده ‫با هیئتی چنین شگرف چیست... 58
‫...که به زمینیان نمی ماند ‫و با این همه بر زمین جای دارد؟ 59
‫زنده ای؟ موجودی هستی ‫که بتوان از آن پرسشی کرد؟ 60
‫اگر می توانی، سخن بگو. چیستی؟ 61
‫درود، مکبث. 62
‫درود بر شما، ‫امیر گلامس. 63
‫درود بر مکبث. ‫درود بر شما، امیر کاودور! 64
‫درود، مکبث! 65
‫سرانجام پادشاه خواهی شد. 66
‫آیا شبحی موهومی یا واقعاً ‫همانی که می نمایی؟ 67
‫اگر می توانی بذرهای زمان را بنگری... 68
‫...و بگویی کدامین بذر ‫رشد می کند و کدام نمی کند، 69
‫پس درباره منی که نه تمنا به لطفت ‫و نه بیمی از کینه ات دارم، سخن بگو. 70
‫هم کمتر از مکبث ‫و هم بزرگتر از او. 71
‫هم در نیکبختی کمتر ‫و هم نیکبخت تر از او. 72
‫بی آن که خود پادشاه شوی، ‫پادشاهانی پدید خواهی آورد. 73
‫پس درود بر مکبث و بانکو. 74
‫بانکو و مکبث. 75
‫درود. 76
‫بمانید و بیشتر بگویید. 77
‫می دانم که امیر گلامس هستم، ‫اما چگونه مرا امیر کاودور می خوانید؟ 78
‫امیر کاودور، مردی نیک ‫و خوشبخت و زنده است... 79
‫...و نمی پندارم که به پادشاهی هم برسم. 80
‫بگویید این روشن بینی شگفت را از که دارید؟ 81
‫یا چرا در این خارستان خشکیده ‫با چنین پیشگویی هایی از ما استقبال کردید؟ 82
‫خاک همچون آب حباب هایی دارد... 83
‫...و اینان حباب های زمینند. ‫کجا محو شدند؟ 84
‫آنچه به نظر مادی می آمد ‫چون دمی با باد آمیخت. 85
‫کاش می ماندند. 86
‫آیا به راستی موجوداتی ‫که می گوییم، اینجا بودند... 87
‫...یا ریشه گیاهی خوردیم ‫که عقل را زایل می کند؟ 88
‫فرزندانتان پادشاه می شوند. 89
‫تو خود پادشاه می شوی. 90
‫و نیز امیر کاودور، ‫مگر چنین نگفتند؟ 91
‫سخنان و گفتارشان ‫که این طور می نمود. 92
سایت فیلم و سریال هکس دانلود با افتخار تقدیم میکند
‫کیست؟ 94
‫مکبث، پادشاه خبر پیروزیت را ‫با شادی دریافت کرده... 95
‫...و هنگامی که از دلیری تو ‫در ستیز با شورشیان آگاه شد، 96
‫اعجاب و ثنایش در کشاکش شدند ‫که تو را بستایند یا او را. 97
‫والاحضرتمان ما را فرستاده ‫که از تو تشکر کنیم. 98
‫نه به قصد پاداش دادن، ‫بلکه به قصد بردن تو به محضرش. 99
‫و به وثیقه افتخاری بزرگتر، 100
‫مرا امر کرد که از جانب وی ‫تو را امیر کاودور بخوانم. 101
‫پس در این منصب نو، ‫درود بر تو امیر بزرگ، 102
‫زیرا که این منصب از آن توست. 103
‫مگر اهریمن می تواند ‫حقیقت را بگوید؟ 104
‫امیر کاودور زنده است. ‫چرا ردای دیگری بر تن می کنید؟ 105
‫امیر سابق کاودور ‫همچنان زنده است، 106
‫اما کیفری سنگین در انتظار اوست ‫که باعث می شود سزاوار مرگ باشد. 107
‫نمی دانم با نروژی ها ‫زد و بندی داشته... 108
‫...یا با کمک هایی پنهانی ‫شورشیان را یاری کرده... 109
‫...یا به هدف ویران ساختن کشورش ‫هر دو را انجام داده، 110
‫ولی خیانت های بزرگی ‫که به آن ها اعتراف کرده ثابت شده اند... 111
‫...و او را سرنگون کرده اند. 112
‫بابت زحمتتان سپاسگزارم. 113
‫امیر گلامس و کاودور. 114
‫هنوز بزرگترین نوید نرسیده. 115
‫حالا که آنان که به من ‫قول امیری کاودور را دادند، 116
‫قول پادشاهی فرزندانت را هم ‫دادند، بدان امیدوار نیستی؟ 117
‫اگر به حرف آنان اعتماد کنی، ‫ممکن است علاوه بر امیری کاودور، 118
‫به وصال تاج و تخت هم برسی، 119
‫اما بسیار عجیب است... 120
‫...و بسیاری مواقع، ‫کارگزار ظلمات برای راندن ما... 121
‫...به وادی هلاک، حقایق را به ما می گویند. 122
‫با بازیچه هایی بی آزار فریبمان می دهند ‫تا ما را به وخیم ترین هلاکت بیندازند. 123
‫این تمنای بس شگرف ‫نه به نیک است و نه بد. 124
‫اگر بد است، چرا با حقیقتی آغاز شده ‫که نوید کامیابی به من داده است؟ 125
‫من امیر کاودورم. 126
‫اگر نیک است، چرا دستخوش وسوسه ای شده ام ‫که تصور وحشتناک آن مو بر تنم راست می کند... 127
‫...و قلبم را خلاف قوانین طبیعت ‫به دنده هایم می کوبد؟ 128
‫بیم های مشهود از وحشت های خیالی ‫کمتر ترس دارند. 129
‫اندیشه من که جنایت ‫هنوز در آن جز رویا نیست، 130
‫چنان سرزمین آرام وجودم را می لرزاند که هر گونه ‫نیروی عمل در تنگنای حدس و گمان تباه می شود... 131
‫...و هیچ چیز نیست ‫مگر آنچه نیست. 132
‫اگر تقدیر می خواهد پادشاه شوم، می تواند بی آن ‫که قدمی بردارم، تاج پادشاهی بر سرم بنهد. 133
‫هر چه بادا باد. 134
‫زمان و ساعت به پایانِ ‫دشوارترین روزها می رسند. 135
‫«آنان در روز پیروزی به من برخوردند... 136
‫...و به دلایل قاطعی پی برده ام... 137
‫...که اینان دانشی فراتر ‫از دانش بشر دارند. 138
‫هنگامی که در آتش این آرزو می سوختم ‫که باز هم بیشتر از آن ها بپرسم، 139
‫چون دمی با هوا در آمیختند. 140
‫مبهوت بر جا مانده بودم... 141
‫...که پیک های شاه از راه رسیدند ‫و مرا «امیر کاودور» خواندند، 142
‫همان عنوانی که خواهران جادوگر ‫مرا با آن ستودند... 143
‫...و برای آینده بر گفته خویش ‫افزودند «درود بر تو که پادشاه خواهی شد». 144
‫ای که شریک من در این بزرگی هستی، ‫به نظرم بهتر بود که برایت نامه بنویسم... 145
‫...تا از نوید بزرگی من بی خبر نباشی... 146
‫...و از نعمت شادی آن بی بهره نمانی. 147
‫این راز را در دل نگه دار ‫و خدانگهدار.» 148
‫امیر گلامس که هستی، ‫حالا نیز کاودور... 149
‫...و هر آنچه به تو ‫قول داده شده خواهی شد. 150
‫با این حال، نگران طبع تو هستم، 151
‫زیرا بیش از آن مهر بشر در دل داری ‫که کوتاه ترین راه را در پیش گیری. 152
‫می خواهی به عظمت برسی. 153
‫از جاه طلبی بری نیستی ولی از شرارتی ‫که باید آن را یاری کند، بی بهره ای. 154
‫می خواهی همه کار را ‫درستکارانه پیش ببری. 155
‫نمی خواهی دست به نیرنگ ببری ‫اما می خواهی به ناحق پیروز شوی، 156
‫زودتر بیا... 157
‫...که بتوانم جرئتم را ‫در گوشت بریزم... 158
‫...و به نیروی سخنانم ‫آنچه تو را از تاج زرین... 159
‫...بازداشته را به کیفر رسانم. 160
‫آیا امیر کاودور به کیفر رسید؟ 161
‫والاحضرتا. 162
‫من با کسی که مرگش را ‫به چشم دیده بود سخن گفتم. 163
‫او گفت محکوم با صراحت بسیار ‫به خیانت های خود اعتراف کرد... 164
‫...و از حضرت عالی بخشایش طلبید ‫و ندامت عمیق خویش را نشان داد. 165
‫هیچ چیز در زندگیش بیش ‫از شیوه مرگش برازنده اش نبود. 166
‫همچون کسی که به وقت مرگ ‫می کوشد که گرانبهاترین خواسته اش را... 167
‫...همانند پشیزی بی ارزش ‫دور افکند، جان سپرد. 168
‫در جهان هنری نیست که بتواند ‫راز روح را از چهره بخواند. 169
‫او مردی نیک بود که من ‫به او اعتماد کامل داشتم. 170
‫عالی جنابِ گرانقدر! 171
‫گناه ناسپاسیم حتی اکنون ‫بر دوشم سنگینی می کند. 172
‫چیزی برای گفتن ندارم جز این ‫که سزاوار بیش از آنی که بتوان پرداخت. 173
‫پاداش من همان خدمت ‫و وفاداری ایست که بر عهده دارم. 174
‫خوش آمدی. 175
‫اینک چون نهالی تو را کاشته ام و چنان ‫از تو مراقبت می کنم که رشد کنی. 176
‫بانکوی نجیب، شایستگی تو ‫کمتر از مکبث نیست... 177
‫...و همه باید بدانند که چه کرده ای. 178
‫بگذار تو را در آغوش بکشم و بفشارم. 179
‫اگر به جایی برسم، ‫به لطف شما خواهد بود. 180
‫شادی لبریز من در میانِ... 181
‫...میان اشک های اندوه ‫پناهندگی می جوید. 182
‫پسران، خویشان، امیران... 183
‫...و کسانی که از همه ‫به ما نزدیک ترید، 184
‫بدانید که می خواهیم سلطنت خویش را ‫به فرزند ارشدمان، مالکوم، واگذار کنیم... 185
‫...و از این پس وی را... 186
‫...شاهزاده کامبرلند می خوانیم. 187
‫این افتخار تنها شامل او نمی شود، 188
‫بلکه عنوان و القاب اشرافی، چون ستاره ‫بر پیشانی تمام شایستگان خواهد درخشید. 189
‫به اینورنس برویم تا پیوند خود را ‫با شما محکم تر کنیم. 190
‫شخصاً خبر خوش را ‫می رسانم و با دادن مژده آمدنتان، 191
‫دل همسرم را شاد می کنم. ‫از این رو خاکسارانه رخصت می طلبم. 192
‫امیر گرانقدر کاودور. 193
‫پی او برویم که همتش بر ما ‫پیشی گرفت تا خوشامد ما را تدارک ببیند. 194
‫عجب مرد دلاوریست. 195
‫شاهزاده کامبرلند! 196
‫این پله ایست که یا پایم بر آن ‫خواهد لغزید یا باید بر آن بجهم، 197
‫زیرا راهم را سد کرده. 198
‫ستارگان، اخترهای خود را پنهان سازید. 199
‫مگذارید نور به آرزوهای تیره و تار من بتابد. 200
‫شاه امشب تشریف می آورند. 201
‫حتماً دیوانه شدی! ‫اربابت با او نیست؟ 202
‫متأسفانه حقیقت دارد. ‫امیرمان در راه است. 203
‫یکی از دوستانم ‫از او پیشی گرفت. 204
‫خوب از او پذیرایی کن. ‫خبرهای خوشی آورده است. 205
‫حتی آوای کلاغ هم بری اعلامِ... 206
‫...ورود مقدر دانکن ‫به کاخ من بند آمده است. 207
‫ای ارواحی که اندیشه های مرگبار را ‫پاس می دارید، بشتابید. 208
‫زنانگیم را از من بگیرید... 209
‫...و از فرق سر تا نوک پا ‫مرا از خوفناک ترین بی رحمی پر کنید. 210
‫خونم را غلیظ سازید. 211
‫راه پشیمانی بر من ببندید... 212
‫...تا هیچ شفقتی نتواند اراده وحشیم را بلرزاند... 213
‫...یا میان عزم و اجرای آن قد برافزاید. 214
‫از هر جا که با وجودهای ناپیدای خویش... 215
‫...بر جنایات طبیعی ‫فرمان می رانید، به دلم راه یابید... 216
‫...و بزاقم را به زهر مبدل سازید. 217
‫بیا ای شب ظلمانی و خود را ‫در تیره ترین دود دوزخ بپوشان... 218
‫...تا خنجر برنده من ‫زخمی که می زند را نبیند... 219
‫...و آسمان اگرچه پشت پرده تاریکی ‫مرا می نگرد، نتواند بگوید: «دست نگه دار.» 220
‫امیر بزرگ گلامس. 221
‫امیر گرانقدر کاودور. 222
‫ای که در آینده از هر دوی این ها برتری، 223
‫نامه تو مرا از بی خبری کنونی جدا کرد... 224
‫...و حالا تنها آینده را حس می کنم. 225
‫دلدار عزیزم، 226
‫برای فریفتن روزگار، ‫به روزگار مانند شو. 227
‫با چشم و دست و زبانت ‫خوشامد بگو. 228
‫در ظاهر چون گلی معصوم ‫و در باطن چون مار باش. 229
‫باید کار او که می آید را بسازیم. 230
‫کار سنگین امشب را به من بسپار... 231
‫...که به تمام شب ها و روزهای آینده مان... 232
‫...قدرت و تسلی شاهانه بخشیده شود. 233
‫بکوش چین بر پیشانی نیندازی. 234
‫تغییر چهره نشانه ترس است. 235
‫بقیه اش را به من بسپار. 236
‫این کاخ چه جای زیبایی بنا شده. 237
‫همین هوای سبک و خوش گوار ‫به ما نشاط می بخشد. 238
‫پرستو، مهمان تابستانی ‫و مأنوس معابد... 239
‫...هر جا که مسکن گرانقدرش گزیند، 240
‫دم آسمان در آنجا ‫بوی خوش می پراکند. 241
‫هیچ برآمدگی، کتیبه، طاق نما ‫و گوشه آرامی نیست... 242
‫...که این پرنده خوابگاه و گهواره ‫بارورش را بر آن نیاویخته باشد. 243
‫هر جا که این پرنده زندگی و به فراوانی ‫زاد و ولد کند، هوا خوشایند است. 244
‫ببینید، ببینید، ‫میزبان بزرگوارمان. 245
‫همه خدمات ما، هر چند ‫مضاعف و چند برابر شود... 246
‫...در مقایسه با بزرگی و افتخاری ‫که ورود شاه به منزل ما ارزانی می دارد، 247
‫بس ساده و ناچیز جلوه می کند. 248
‫امیر کاودور کجاست؟ 249
‫ما بی درنگ در پی او به راه افتادیم ‫و نیتمان این بود که بازگشتش را خبر دهیم، 250
‫ولی او سوارکار قدَریست و عشق سرشارش ‫که چون مهمیزش تُند و آتشین است... 251
‫...پیش از ما او را به کاشانه اش رسانده. 252
‫میزبان زیبا و گرامی، ‫امشب مهمان شماییم. 253
‫لطف می کنید؟ 254
‫مرا نزد میزبانم ببرید. 255
‫اگر این کار به نتیجه برسد، ‫بهتر که بی درنگ اجرا شود. 256
‫اگر قتل همچون دامی ‫همه چیز را در خود می کشید... 257
‫...و عواقبی در پی نمی داشت، 258
‫اگر با همین ضربه کار یکسره می شد، 259
‫همین جا... 260
‫اگر همه چیز بر این کناره و پایاب روزگار ‫به پایان می رسید، زندگی آن جهان را به خطر می انداختم، 261
‫ولی در این امور، ما را ‫همین جا هم به داوری می خوانند. 262
‫همین درس های خونینی ‫که به دیگران می آموزیم، 263
‫بر ضد استاد خویش به پای خیزند. 264
‫عدالت با دست دادگر خود... 265
‫...قطرات جامی را که زهرآگین کرده ایم، ‫به کام خودمان می ریزد. 266
‫او این جا از ایمنی دوگانه ای برخوردار است. 267
‫نخست این که من خویشاوند ‫و رعیت اویم... 268
‫...که خود دو دلیل قوی بر ضد این کارند. 269
‫دوم این که میزبان اویم... 270
‫...و بر من است که در به روی قاتلش ‫ببندم، نه این که خود خنجر به دست گیرم. 271
‫علاوه بر آن، دانکن بر تخت پادشاهی ‫چندان مهربان و در قدرتش... 272
‫...چندان پاک دل بود... 273
‫...که فضایل او هم چون شیپورهای فرشتگان، 274
‫بر ضد جنایت دوزخی قاتلش سخن خواهند گفت! 275
‫ترحم مانند نوزادی ‫سوار بر طوفان... 276
‫...یا فرشته ای آسمانی ‫که بر تکاوران ناپیدای هوا می نشیند، 277
‫این کار سهمگین را چندان در دیده آدمیان ‫خواهد دمید که دَمِ آن در اشک غرق شود. 278
‫جز جاه طلبی که از حد مقصود ‫فراتر می جهد و از آن سوی زین... 279
‫...فرو می افتد، مهمیزی ندارم ‫که بر کرده تدبیر خویش بکوبم. 280
‫خوب! چه خبر؟ 281
‫ضیافت تقریباً به پایان رسیده. 282
‫سراغ مرا گرفته؟ 283
‫مگر نمی دانستی؟ 284
‫در این کار از این پیش تر ‫نخواهیم رفت. 285
‫تازه مرا غرق افتخار کرده... 286
‫...و ستایش گرانقدر هر صنفی ‫از مردم نصیبم گشته است. 287
‫اینک باید جامه درخشان افتخار بر تن کنم، 288
‫نه این که به این زودی ‫به دورش افکنم. 289
‫امیدی که به تن کرده بودید، خمار بود؟ 290
‫از آن پس به خواب رفته است؟ 291
‫آیا هم اکنون رنگ باخته و رنجور بیدار می شود ‫که آنچه را دلیرانه می نگریست، باز بیند؟ 292
‫از این پس، عشق تو را ‫چون امیدت ناپایدار می پندارم. 293
‫مگر بیم داری که به هنگام کار و دلیری ‫همان باشی که در وقت آرزویی؟ 294
‫می خواهی آنچه را که زیب زندگی ‫می شماری به دست آوری... 295
‫...و چون نامردان با ارجی ‫که خود به خویشتن می نهی، 296
‫دلخوش باشی و مانند گربه مسکین ضرب المثل، ‫«یارای آن ندارم» از پی «می خواهم» بیاوری؟ 297
‫آسوده ام بگذار! 298
‫من یارای آنچه برازنده مردان است دارم. ‫آن که یارای بیش از این داشته باشد، مرد نیست. 299
‫پس کدامین جانور تو را وا داشت ‫عزم خویش را بر من فاش سازی؟ 300
‫آن هنگام که یارای به کار بستنش ‫داشتی، مرد بودی... 301
‫...و از آنچه بودی هر چه فراتر ‫بروی، مردتر خواهی شد! 302
‫من فرزند شیر داده ام... 303
‫...و می دانم دوست داشتن ‫پاره تنم چه دلپذیر است. 304
‫با این همه، اگر همان گونه ‫که تو بر این کار سوگند خوردی، 305
‫بر کشتن فرزندم سوگند خورده بودم، آن گاه ‫که با آرواره های بی دندانش به من لبخند می زد، 306
‫مغزش را متلاشی می ساختم. 307
‫اگر ناکام شویم چه؟ 308
‫ناکام شویم؟ 309
‫همت استوار داشته باش ‫تا ناکام نمانیم! 310
‫هنگامی که دانکن خوابید، 311
‫چون سفر دشوار امروزش او را ‫در خوابی عمیق غرقه خواهد ساخت، 312
‫نگهبانان خوابگاهش را با نوشیدنی ‫چنان از پای در خواهم آورد... 313
‫...که حافظه آنان، نگهبان مغزشان، جز دود... 314
‫...و مخزن خردشان جز انبیق نباشد! 315
‫هنگامی که دو نگهبان ‫در خوابی خرگوشی فرو روند، 316
‫چه کارها که ما، من و تو، ‫می توانیم با دانکن بی دفاع بکنیم! 317
‫چه تهمت ها که بر افسران همچون اسفنجش نبندیم... 318
‫...که گناه جنایت بزرگ ما ‫به گردنشان خواهد افتاد! 319
‫فرزندی جز پسر به دنیا میاور، 320
‫چون سرکشی تو نباید ‫جز فرزند پسر پدید آورد! 321
‫...و بر پیکر بی جانش مویه کنیم، ‫چه کسی جرئت می کند این طور مپندارد؟ 322
‫من بر عزم خویش استوارم... 323
‫...و همه تارهای تنم را ‫وقف این کار وحشتناک می کنم. 324
‫دست به کار شو و با ظاهری آراسته ‫روزگار را بفریب؛ 325
‫چهره ای ساختگی باید تا ‫بر دانسته های دلی ساختگی پرده کشد. 326
‫ماه پایین آمده. ‫صدای زنگ ساعت را نشنیدم. 327
‫ماه نیمه شب پایین می رود. 328
‫گمانم خیلی دیرتر است، پدر بزرگوار. 329
‫بیا. شمشیر مرا بگیر. 330
‫امشب آسمان بخیل است. 331
‫همه شمع هایش خاموش است. 332
‫باری سنگین چون وزنه ای سربی بر دوشم ‫سنگینی می کند و با این همه، نمی خواهم بخوابم. 333
‫خداوند مهربان، ‫اندیشه های دوزخی مرا که طبیعت... 334
‫...به هنگام خواب در بر آن ها ‫می گشاید، به زنجیر بکش! 335
‫- شمشیرم را بده. کیست؟ ‫- یک دوست. 336
‫چه شده که نخوابیدی، آقا؟ ‫پادشاه خفته است. 337
‫امشب به طرز بی سابقه ای شادمان بود... 338
‫...و عطایای فراوانی ‫برای عزیزانت فرستاد. 339
‫چون آماده نبودیم، نیت نیک ما ‫نتوانست به درستی خدمت گزارد، 340
‫وگرنه به آزادگی هر چه در توان داشت، می کوشید. 341
‫همه چیز عالیست. 342
‫دیشب خواب سه خواهر جادوگر را دیدم. 343
‫در مورد تو حقیقتی را نموده اند. 344
‫من دیگر به آنان نمی اندیشم. 345
‫با این همه، هنگامی ‫که فرصت مناسبی به دست آید، 346
‫اگر موافق باشی، در این باره... 347
‫...چند کلمه گفت و گو خواهیم کرد. 348
‫هر گاه مایل باشی، آماده ام. 349
‫تا آن گاه، آسوده بخوابید! 350
‫سپاسگزارم، جناب. ‫همچنین. 351
‫برو به بانویت بگو... 352
‫...که هر گاه نوشیدنی من آماده شد، ‫زنگ را به صدا در آورد. 353
‫آیا این که پیش چشم ‫می بینم، خنجر است... 354
‫...و دسته اش دست مرا می خواند؟ 355
‫بیا. 356
‫بگذار تو را برگیرم. 357
‫تو را برنمی گیرم، ‫اما همچنان می بینمت. 358
‫ای رویای شوم، آیا هیچ یک از حواس ‫جز بینایی، توانایی دریافتنت را ندارند؟ 359
‫یا تو جز خنجری خیالی، 360
‫جز آفریده فریبای سری تب دار نیستی؟ 361
‫با این همه تو را... 362
‫...به سان خنجری که هم اکنون ‫از نیام برمی کشم، ملموس می بینم. 363
‫تو راهی را که می خواستم در آن گام نهم... 364
‫...و ابزاری که می خواستم ‫به کار گیرم را به من می نمایی. 365
‫چشمان من یا بازیچه حواسمند... 366
‫...یا به تمام آن ها می ارزند. 367
‫هنوز تو را می بینم... 368
‫...و هم بر تیغه و هم دسته ات ‫قطرات خونی می بینم که پیش تر نشانی از آن نبود. 369
‫چنین چیزی وجود ندارد. 370
‫این همان کار خونین است ‫که در دیدگان من تجسم می یابد. 371
‫ای زمین استوار و مطمئن، آوای گام های مرا ‫در هر راهی که در پیش گیرند هیچ مشنو... 372
‫...که مبادا سنگ هایت زبان بگشایند ‫و رازم را فاش سازند. 373
‫به آنجا می روم ‫و کار صورت می گیرد. 374
‫زنگ مرا می خواند. 375
‫دانکن، آوای زنگ را مشنو، ‫زیرا ناقوسیست که تو را به بهشت... 376
‫...یا دوزخ می خواند. 377
‫گوش کنید! 378
‫آرام باش! 379
‫جغد بود که می نالید، 380
‫آن شب زنده دار نامبارکی ‫که آوایش شوم ترین بدرود شبانه است. 381
‫اکنون دست به کار شده. 382
‫آنچه آنان را خمار گردانده، ‫به من شهامت بخشیده. 383
‫آنچه آنان را خاموش ساخته، ‫در من شعله برافروخته. 384
‫درها گشوده اند... 385
‫...و خرناسه های غلامان خمار ‫وظایف خدمتشان را به سخره می گیرد. 386
‫آمین. 387
‫در نوشیدنیشان چنان دارویی ریختم... 388
‫...که هستی و نیستی ‫سر مرگ و زندگیشان... 389
‫...در کشمکش هستند. 390
‫افسوس! 391
‫بیم دارم که بیدار شوند ‫و کار صورت نگرفته باشد. 392
‫سوءقصد است که ما را ‫نابود می کند، نه جنایت. 393
‫گوش کنید! 394
‫خنجرهایشان را از نیام برکشیدم، ‫دیگر یارای دیدن آن ها را نداشتند. 395
‫شوهرم! 396
‫کارش را ساختم. 397
‫صدایی نشنیدی؟ 398
‫- کی؟ ‫- هم اکنون. 399
‫- هنگامی که از پلکان فرود می آمدم؟ ‫- آری. 400
‫گوش کن. 401
‫عجب منظره غم انگیزی! 402
‫از منظره غم انگیز سخن گفتن ‫اندیشه ابلهانه ایست. 403
‫یکی در خواب خندید... 404
‫...و دیگری چنان فریاد زد «قتل!» ‫که یک دیگر را بیدار کردند. 405
‫من دست برداشتم ‫و گوش فرا دادم، 406
‫ولی دعایی خواندند ‫و بار دیگر به خواب رفتند. 407
‫هر دو در یک اتاقند. 408
‫یکی داد زد: «خدایا، به ما رحم کن!» 409
‫و دیگری گفت: ‫«آمین!» 410
‫گویی مرا با این دست های ‫آغشته به خون دیده بودند. 411
‫هنگامی که گفتند «خدایا به ما رحم کن!» و هراسشان را ‫به گوش شنیدم، یارای «آمین» گفتن در خود نیافتم. 412
‫بیش از این به آن فکر مکن. 413
‫ولی چرا یارای «آمین» گفتن نداشتم؟ 414
‫سخت نیازمند دعای خیر بودم ‫و «آمین» از گلویم بر نیامد! 415
‫نباید بدین سان به این چیزها اندیشید، 416
‫وگرنه دیوانه خواهیم شد. 417
‫پنداشتم صدایی می شنوم ‫که بانگ می زد: «دیگر مخوابید! 418
‫مکبث خواب را می کشد.» 419
‫خواب بی گناه، 420
‫خوابی که گره از کلاف سردرگم دلهره ها می گشاید، 421
‫خواب، مرگ زندگی روزانه، ‫گرمابه کار دردناک، 422
‫مرهم روان های زخم خورده، ‫دومین سرچشمه طبیعت پهناور، 423
‫- بهترین خورش خوان زندگی! ‫- مقصودت چیست؟ 424
‫صدا هم چنان بر همه ساکنان خانه ‫فریاد می زد «دیگر مخوابید، 425
‫امیر گلامس خواب را کشته است و از این رو، ‫امیر کاودور دیگر نخواهد خفت. 426
‫مکبث دیگر به خواب نخواهد رفت.» 427
‫آن که این گونه فریاد می زد، که بود؟ 428
‫آه، امیر بزرگ، با این اندیشه های بیمارگونه، 429
‫نیروی خود را تباه می سازی. 430
‫برو. کمی آب بردار و دستانت را ‫از این گواهی ناپاک بشوی. 431
‫چرا این خنجرها را باز آورده ای؟ 432
‫باید در جای خود بمانند! به جای خود ‫برگردانشان و غلامان خواب را به خون آلوده کن. 433
‫دیگر نخواهم رفت. از اندیشیدن ‫به آنچه کرده ام، بیم دارم. 434
‫یارای باز دیدنش را ندارم! 435
‫خفتگان و مردگان ‫تصویرهایی بیش نیستند. 436
‫دیده کودک است ‫که از نقش اهریمن می هراسد. 437
‫با خون وی، روی نگهبانانش را گلگون ‫خواهم کرد تا تهمت این جنایت دامن آنان را بگیرد. 438
‫دست های من هم رنگ دست های توست، ‫ولی اگر دلی چنین لرزان داشتم، شرم می بردم. 439
‫کیست که در می زند؟ 440
‫چرا من چنان حالی دارم ‫که کمترین صدایی می ترساندم؟ 441
‫این دست ها چیستند؟ ‫آه، چشم هایم را از حدقه در می آورند. 442
‫مگر کل اقیانوس نپتون می تواند ‫این خون را از دستانم بشوید و بزداید؟ 443
‫نه، این دست امواج بی کران را ‫ارغوانی خواهد کرد و از دریای سبزرنگ... 444
‫...اقیانوسی سرخگون پدید خواهد آورد. 445
‫با این کاری که کردم، همان بِه ‫که دیگر خویشتن را باز نشناسم. 446
‫با در کوفتن خویش ‫دانکن را از خواب بیدار کن! 447
‫ای کاش می توانستی! 448
‫عجب دری می کوبد! 449
‫اگر مردی دربان دوزخ هم بود، 450
‫هر دم کلید گرداندن، پیرش می کرد! 451
‫در بزن، در بزن! 452
‫به بعل الذباب قسم، ‫چه کسی پشت در است؟ 453
‫حتماً کشاورزیست که در انتظار ‫محصولی فراوان خود را به دار آویخته. 454
‫پس بیا تو! ‫خیس عرق خواهی شد. 455
‫در بزن، در بزن. 456
‫حتماً مردی حقه باز است که به هر یک ‫از کفه های ترازو بر ضد دیگری سوگند می خورد، 457
‫با این حال نتوانسته به بهشت راه یابد! 458
‫بیا تو، حقه باز! 459
‫در بزن، در بزن. ‫چه کسی پشت در است؟ 460
‫خیاطی انگلیسی است که آمده ‫شلواری فرانسوی را تنگ تر بدوزد. 461
‫بیا تو، خیاط. می توانی ‫اینجا اتویت را گرم کنی! 462
‫در بزن، در بزن. ‫یک لحظه هم آرام نمی گیرد! 463
‫اما اینجا سردتر از آن است که دوزخ باشد. 464
‫دیگر نمی خوام دربان اهریمن باشم. آمدم! 465
‫تمنا می کنم ‫دربان را از یاد مبرید. 466
‫دوست عزیز، حتماً دیشب خیلی به خواب ‫رفتی که تا نیم روز خفته ای! 467
‫آری. تا خروس خوان دوم نوشیدیم. 468
‫سرورم، نوشیدن سه چیز را ‫به خصوص برمی انگیزد. 469
‫- کدام سه چیز؟ ‫- سرخی بینی، خواب و دفع آب! 470
‫اما اشتها را برمی انگیزد ‫و ناتوان می سازد. 471
‫عشق را برمی انگیزد ‫و برآوردنش را دریغ می دارد، 472
‫پس می توان گفت که نوشیدن ‫عشق را بس می فریبد. 473
‫پدیدش می آورد و در هم می شکندش، ‫برش می انگیزد و تباهش می کند، 474
‫مطمئنش می سازد و دلسردش می کند، ‫بر پایش می دارد و واژگونش می سازد. 475
‫سرانجام آن را به خوابی دروغین ‫فرو می برد و در فریفتگی رهایش می کند. 476
‫گمانم نوشیدن دیشب تو را فریفته است! 477
‫روز هر دویتان خوش. 478
‫امیر گرانقدر، آیا پادشاه بیدار شده است؟ 479
‫هنوز نه. 480
‫به من فرمان داده بود که سپیده دم ‫به دیدارش بیایم، اما زمان از کفم رفت. 481
‫اکنون بیدارش می کنم. 482
‫امروز پادشاه از اینجا می رود؟ 483
‫آری. چنین تصمیم گرفته است. 484
‫شب آشفته ای بود. 485
‫آنجا که ما خفته بودیم، بخاری ها ‫بر اثر وزش باد واژگون شدند. 486
‫می گویند در هوا ‫شکوه هایی شنیده اند. 487
‫فریادهای شگفت مردگان، ‫نداهایی که با آهنگی وحشتناک... 488
‫...از آشفتگی های سهمگین ‫و حوادث اندوهناکی خبر می داده است. 489
‫مرغ شب نیز... 490
‫- اعلی حضرت؟ ‫- ...تمام شب نالیده است. 491
‫برخی می گویند ‫زمین تب و لرز داشته! 492
‫شب سختی بود. 493
‫وحشت! وحشت! وحشت! 494
‫زبان و دل یارای آن ندارند ‫که تو را دریابند و بخوانند! 495
‫- چه شده؟ ‫- آشفتگی پرده از شاهکارش برداشته. 496
‫جنایتی بس پلید ‫معبد مقدس سرورمان را ویران کرده... 497
‫...و زندگی را از محراب آن ربوده است. 498
‫از پادشاه سخن می گویید؟ 499
‫به اتاق پای نهید و با دیدن گورگونِ تازه ای، ‫بینایی خویش را زایل کنید! 500
‫از من نخواهید که بگویم. بروید ‫ببینید و خود زبان بگشایید. 501
‫به پا خیزید! به پا خیزید! ‫زنگ خطر را به صدا درآورید! 502
‫قتل و خیانت! 503
‫از گورهای خویش به در آیید ‫و برای مقابله با این وحشت، چون اشباح گام بردارید! 504
‫بانکو، دانلبین! مالکوم! ‫بیدار شوید! 505
‫به پا خیزید! به پا خیزید! ‫و تصویر رستاخیز را ببینید! 506
‫مالکوم! بانکو! 507
‫اگر ساعتی پیش از این حادثه جان سپرده بودم، 508
‫در دوران مبارکی زیسته بودم، 509
‫ولی از این پس، 510
‫دیگر هیچ جدیتی در زندگی فانی ‫وجود ندارد. همه چیز بازیچه است. 511
‫چه شده است... 512
‫...که ندایی چنین وحشتناک ‫همه خفتگان خانه را فرا می خواند؟ 513
‫- افتخار و سپاس مُرده اند. ‫- سخن گویید! سخن گویید! 514
‫جام زندگی فرو افتاده... 515
‫...و در این سرداب ‫جز درد نمانده است. 516
‫بانکو. بانکو. 517
‫اعلی حضرتمان به قتل رسیده. 518
‫چه مصیبتی! 519
‫- چطور؟ در خانه ما؟ ‫- هر کجا باشد، بیداد است. 520
‫- چه مصیبتی رخ داده؟ ‫- شما زنده اید و از آن بی خبرید. 521
‫مظهر و منشأ و چشمه خونتان باز ایستاده... 522
‫...و سرچشمه آن خشکیده است. 523
‫پدرتان... 524
‫...به قتل رسیده. 525
‫به دست که؟ 526
‫ظاهراً نگهبانان خوابگاهش ‫دست به این کار زده اند. 527
‫دست و رویشان آغشته به خون بود. 528
‫با این همه بسیار پشیمانم ‫که خشم دیوانه وارم جانشان را گرفت. 529
‫- چرا چنین کردید؟ ‫- چرا؟ 530
‫کیست که بتواند در آن واحد فرزانه و دیوانه، 531
‫آرام و آشفته، صدیق و بی طرف باشد؟ 532
‫هیچ کس. 533
‫شتاب عشق سرکش من ‫بر خِرد کندرو پیشی گرفت. 534
‫اینجا دانکن آرمیده، 535
‫با پوست سیم گونی که به خون زرینش آغشته... 536
‫...و زخم های دهان گشوده ای که هم چون شکافی ‫بر پیکر طبیعتند و راه بر نیروهای ویرانی می گشایند. 537
‫قاتلین همان جا بودند، ‫آغشته به رنگ جنایتشان... 538
‫...و لخته های خون مانند غلافی سهمگین ‫بر خنجرشان پوشیده بود. 539
‫چه کسی می تواند دلی پر ‫از مهر داشته باشد... 540
‫...و در دلش شهامتِ ‫عمل به مهرش را نداشته باشد؟ 541
‫مراقب بانو باشید. 542
‫سپس، همین که برهنگی آسیب پذیر خویش را ‫که از سرما رنج می کشد پوشاندیم، 543
‫گرد آییم... 544
‫...و این حادثه خونین را وارسی کنیم ‫تا بهتر بر آن آگاه شویم. 545
‫چرا دهان فرو بسته ایم، 546
‫در حالی که دعوی این سخنان ‫بیش از همه ما را سزد؟ 547
‫بیا بگریزیم! 548
‫- اشک های ما هنوز آماده نشده اند. ‫- بیا با آنان سخن مگوییم. 549
‫مرد دغل به آسانی می تواند دردی ‫که احساس نمی کند را بر خود ببندد. 550
‫- من به انگلستان خواهم رفت. ‫- و من به ایرلند. 551
‫بخت های ما به هنگام جدایی ‫بهتر حفظمان می کنند. 552
‫اینجا، 553
‫در لبخندها خنجرهایی نهفته است... 554
‫...و آن که به خون ما از همه نزدیک تر است، ‫بی درنگ خونمان را خواهد ریخت. 555
‫تیر کشنده ای که رها شده، ‫هنوز فرود نیامده است... 556
‫...و احتیاط حکم می کند ‫از تیررسش دور شویم. 557
‫از این رو باید بر مرکب بنشینیم ‫و منتظر بدرود نباشیم. 558
‫مک داف عزیز می آید. 559
‫چه خبر از دنیا، عالی جناب؟ 560
‫معلوم شد که این جنایت بس خونین کار کیست؟ 561
‫همان ها که مکبث ‫جانشان را گرفت. 562
‫افسوس! انگیزه شان ‫از این کار چه بود؟ 563
‫فریب خورده بودند. 564
‫مالکوم و دانلبین، 565
‫دو پسر پادشاه، روی نهان کرده و گریخته اند... 566
‫...و این امر نور بدگمانی ‫را بر آنان می افکند. 567
‫پس بسیار محتمل است ‫که تاج شاهی نصیب مکبث شود. 568
‫پادشاهیش دیگر اعلام شده ‫و برای تاج گذاری به دانسینین رفته است. 569
‫شما هم به دانسینین می روید؟ 570
‫نه، بزرگوار، من به فایف می روم. 571
‫بسیار خوب، 572
‫من هم می روم. 573
‫خدا کند که آنجا ببینید همه چیز ‫به نیکی جریان دارد. خداحافظ. 574
‫مبادا که جامه های کهن ما ‫بر تنمان آسوده تر از جامه های نو باشد. 575
‫♪ او مردی شیرین عقل است ♪ 576
‫♪ هی، هو ♪ ‫♪ باد می وزد و باران می بارد ♪ 577
‫♪ باید با بخت و اقبالش ♪ ‫♪ بسوزد و بسازد ♪ 578
‫♪ چرا که باران هر روز خدا می بارد ♪ 579
‫در هفتاد سال زندگی خود... 580
‫...ساعاتی هراس انگیز... 581
‫...و چیزهایی شگرف به یاد دارم، 582
‫ولی این شب سهمگین ‫هر آنچه دیده ام هیچ می نماید. 583
‫پدر جان! 584
‫می بینی که آسمان... 585
‫...برآشفته از کردار آدمی، ‫نمایش خونین وی را تهدید می کند. 586
‫از روی ساعت، ‫اکنون روز است... 587
‫...و با این حال شب تیره ‫چراغ سرگردان را می کشد. 588
‫آیا شب دامن گسترده ‫یا روز شرم دارد... 589
‫...که زمین که باید نوری زنده بنوازدش، 590
‫هنوز پشت پرده تیرگی است؟ 591
‫این هم چون کاری که صورت گرفت، ‫خلاف طبیعت است. 592
‫سه شنبه قبل، شاهینی که غرقه ‫در غرور پرواز خویش در آسمان بال گشوده بود... 593
‫...به جنگ جغد موش خواری ‫افتاد و کشته شد. 594
نکته ای عجیب و مسلم این است که اسب های دانکن... 595
‫...بدان زیبایی و تیزپایی... 596
‫...و به راستی گوهر درخشان نژاد خویش ‫از نو وحشی شدند، 597
‫در آخورهایشان را شکستند، گریختند ‫و چنان که گویی عزم جنگ با آدمیان دارند، 598
‫از هر گونه اطاعتی سر باز زدند. 599
‫می گویند هم دیگر را دریدند. 600
‫اینک تو پادشاهی. 601
‫شاه، امیر کاودور... 602
‫...و امیر گلامس. 603
همه چیز همان طور شد که زنان جادوگر وعده داده بودند... 604
‫...و از آن بیم دارم که برای رسیدن ‫به مقصود دست به کاری ناپاک زده باشی، 605
‫ولی گفته بودند که پادشاهی ‫به فرزندان تو نخواهد رسید... 606
‫...و من منشأ و پدر ‫پادشاهان بسیاری خواهم شد. 607
‫اگر آن گونه که پیشگوییشان درباره تو... 608
‫...نشان می دهد، حقیقت را ‫گفته باشد، مکبث، 609
‫چرا حالا که حقایق نیکی ‫درباره تو گفتند، نمی توانند... 610
‫...برای من هم خوش خبر باشند ‫و از امید لبریزم کنند؟ 611
‫اما خاموش...بس است! 612
‫این گرامی ترین مهمان ماست. 613
‫اگر او را از یاد برده بودیم، ‫در جشن پرشکوه ما جایش خالی بود... 614
‫...و همه چیز زشت می نمود. 615
‫امشب سفره ای باشکوه می گستریم، جناب ‫و تقاضا می کنیم حضور به هم رسانی. 616
‫امروز قصد سوارکاری داری؟ 617
‫آری، سرور عزیزم. 618
‫در غیر این صورت، ‫از رأی نیک... 619
‫...و گرانبهایت در شورای امروز بهره می بردیم، 620
‫ولی فردا از آن بهره خواهیم گرفت. 621
‫خیلی دور می روی؟ 622
‫سرورم، چنان دور که وقتم را ‫تا شامگاهان بگیرد. 623
‫اگر اسبم تیزپا نباشد، 624
‫باید از شب، یکی دو ساعت تیره ‫به عاریت گیرم. 625
‫جشنمان را از یاد مبر. 626
‫سرورم، نمی برم. 627
‫خبر یافته ایم که خویشاوندان خونخوارمان ‫به انگلستان و ایرلند گریخته اند... 628
‫...و به پدرکشی بیدادگرانه خود ‫اعتراف نمی کنند، 629
‫ولی باشد برای فردا... 630
‫...که هر دو به طرح مسائل مهم دولت می پردازیم. 631
‫زودتر بر اسب بنشین. ‫خدانگهدار، تا بازگشت شما به هنگام شب. 632
‫فلیانس هم همراهیت می کند؟ 633
‫آری، سرور عزیزم. 634
‫امیدوارم اسب هایتان ‫چابک و نیرومند باشند... 635
‫...و شما را به ترک آن ها می سپارم. 636
‫بدرود. 637
‫آیا آقایان در انتظار مایند؟ 638
‫آری، سرورم. 639
‫مگر همین دیروز ‫با هم سخن مگفتیم؟ 640
‫- چرا. ‫- چنان است که پادشاه می فرمایند. 641
‫بسیار خوب، به سخنان من اندیشیده اید؟ 642
‫بدانید که در گذشته ‫بانکو بود... 643
‫...که شما را چنین خوار می داشت، 644
‫در صورتی که شما ‫منِ بی گناه را مقصر دانستید. 645
‫در گفتگوی اخیرمان این حقیقت را ‫به شما خاطرنشان کردم، نکته به نکته به شما ثابت کردم... 646
‫...که چگونه فریب خورده بودید، ‫چگونه با شما کینه توزی می شد، 647
‫چه وسایلی به کار می بست ‫و هزار چیز دیگر... 648
‫...که نشان می داد آدمی هر چند ‫سبک مغز و کم خرد باشد، باید داوری کند: 649
‫«همه این کارها، کار بانکوست.» 650
‫شما چشم ما را بر این حقیقت گشودید. 651
‫آری، چنین کردم و حالا ‫به دومین موضوع می رسیم. 652
‫آیا چنان شکیبایی دارید ‫که از این همه چشم بپوشید؟ 653
‫آیا چنان... 654
‫...معتقدید که بر این مرد نیک ‫و فرزندانش دعای خیر کنید؟ 655
‫مردی که دست سنگینش شما را به سوی ‫گور رانده و فرزندانتان را تا ابد به گدایی کشانده؟ 656
‫پادشاها، ما هم آدمیزادیم. 657
‫آری، شما در زمره آدمیان ‫به حساب می آیید. 658
‫اینک اگر در این زمینه مرتبتی دارید ‫و جایگاهتان در آخرین ردیف آدمیان نیست، بگویید. 659
‫آن گاه من نقشه ای ‫با شما در میان می گذارم... 660
‫...که اجرایش دشمنتان را به نابودی می کشد. 661
‫من چنینم، سرورم. 662
‫زخم های خوارکننده ‫و کج رفتاری های جهان چنان مرا افروخته... 663
‫...که برای تحقیر آن ‫دست به هر کاری می زنم. 664
‫من نیز. 665
‫چنان از بداختری خود خسته ‫و از نبرد با بخت فرسوده ام... 666
‫...که حاضرم زندگیم را بر سر ناچیزترین امیدی ‫به خطر بیندازم که بهترش کنم یا از آن خلاص شوم. 667
‫هر دوی شما می دانید ‫که بانکو دشمنتان بوده است. 668
‫درست است، سرورم. 669
‫او دشمن من نیز است. 670
‫به اندازه ای که... 671
‫تک تک دقایق زنده بودنش ‫چون خنجری در قلبم فرو می رود! 672
‫می توانم به آسانی با قدرت پادشاهی خویش ‫از شر او خلاص شوم... 673
‫ولی نباید این کار را بکنم. 674
‫برای همین الان به کمکتان نیاز دارم... 675
‫به دلایلی مهم و متعدد، باید کارهای واقعی خویش ‫را از چشمان عموم پنهان نگاه دارم. 676
‫سرورم، امرتان را اطاعت خواهیم کرد. 677
‫با این حال جانمان... 678
‫من می توانم ثابت قدمیتان ‫را در چشمانتان ببینم. 679
‫این کار باید امشب، در جایی ‫دور از کاخ، انجام گیرد. 680
‫به یاد داشته باشید ‫که نباید ظنی متوجه من گردد. 681
‫اجرای تمام و کمال نقشه، ‫نیازمند کشتن او... 682
‫و پسرش، فلینس، است. 683
‫سرورم، ما تصمیمان را گرفته ایم. ‫امرتان را انجام خواهیم داد. 684
‫بروید در جای دیگری تصمیمتان را بگیرید. 685
‫بانکو از دربار رفته است؟ 686
‫آری بانو، ‫ولی امشب بازخواهد گشت. 687
‫سرورم، چه شده است؟ 688
‫چرا خود را... 689
‫با افکار غمگینتان تنها گذاشته اید؟ 690
‫آن افکار باید به همراه مردانی ‫که به کام مرگ فرستادید، رنگ می باختند. 691
‫نباید به مسئله ای ‫که چاره ای ندارد بیاندیشید. 692
‫دیگر آب از سر گذشته است. 693
‫ما مار را سوزانده ایم، ‫اما او را نکشته ایم. 694
‫او زخم های خویش ‫را التیام خواهد بخشید... 695
‫و نیش هایش باری دیگر ‫ما را تهدید خواهند کرد. 696
‫ترجیح می دهم بمیرم و آرامش داشته باشم... 697
‫و این بی خوابی و ناآرامی شکنجه آور ‫را تحمل ننمایم. 698
‫دانکن در گور خویش خوابیده است. 699
‫او دردسرهای زندگی را پشت سر گذاشته ‫و خوابی آرام و راحت دارد. 700
‫دیگر چیزی نمی تواند ‫به او آسیب بزند، نه سم، نه شمشیر، 701
‫نه شورش داخلی، نه حمله خارجی، هیچ. 702
‫آرام باشید سرورم. ‫چهره خویش را به لبخند آراسته کنید. 703
‫امشب خوشحال جلوه کنید ‫و با مهمانان خود خوش مشرب باشید. 704
‫همسر عزیزم، ‫حس می کنم ذهنم پر از عقرب است. 705
‫تو می دانی ‫که بانکو و پسرش، فلینس، زنده اند. 706
‫او خصلتی نجیبانه دارد ‫که مرا می هراساند. 707
‫جرات فراوان او را می گویم. 708
‫ذهن او هرگز بیکار نمی شیند... 709
‫خردی دارد که هدایتش می کند ‫شجاعانه و همزمان به دور از خطر عمل کند. 710
‫من تنها از وجود او می هراسم. 711
‫باید این مسئله را رها کنی. 712
‫زمانی که خواهران مرا پادشاه نامیدند... 713
‫او به آن ها خرده گرفت ‫و خواست که آینده اش را پیش بینی کنند. 714
‫آن ها سپس همچون پیغمبران ‫او را پدر سلسله ای از پادشاهان خواندند. 715
‫تاجی بی حاصل بر سر من نهادند... 716
‫عصایی بی ثمر به دستانم دادند... 717
‫غریبه ای این ها را از من خواهد گرفت. 718
‫چرا که من صاحب پسری نخواهم شد ‫که جانشینم گردد. 719
‫اگر این گونه است، من بخاطر پسران بانکو ‫ذهن خویش را شکنجه داده... 720
‫و دانکن رئوف را به قتل رسانده ام. 721
‫من آرامش خاطر خویش ‫را بخاطر سود ایشان نابود کرده ام. 722
‫روح جاویدانم را به شیطان فروخته ام... 723
‫تا آن ها پادشاه شوند! 724
‫که فرزندان بانکو پادشاه شوند! 725
‫ولی آن ها زندگی جاویدان ندارند. 726
‫این مسرت بخش است. 727
‫می توان آن ها را کشت. ‫پس خوشحال باش. 728
‫پیش از آن که خفاش در میان کاخ به پرواز درآید. 729
‫پیش از آن که سوسک سیاه... 730
‫ندای فرا رسیدن شباهنگام را بخواند... 731
‫امری هراسناک انجام خواهد گرفت. 732
‫چه امری؟ 733
‫عزیزترینم، بهتر است ‫پس از انجام گرفتنش از آن خبردار شوی... 734
‫تا بتوانی بابتش مرا تحسین نمایی. 735
‫ای شب، فرا رس... 736
‫و چشمان دلسوز روز را بپوشان. 737
‫با دست خونین و نامرئی خود... 738
‫عمر محدود بانکو ‫که موجب وحشت من است را از او بگیر. 739
‫هوا دارد تاریک می شود. 740
‫کلاغ دارد به خانه خویش در جنگل باز می گردد. 741
‫موجودات آرام، روز به خواب می روند... 742
‫و شکارچیان شباهنگام از خواب ‫بیدار خواهند گشت تا به دنبال شکار خود روند. 743
‫گویا از سخنانم تعجب کرده ای، ‫ولی فعلا دندان روی جگر بگذار. 744
‫اعمال بد، اعمال بیشتری در پی می آورند. 745
‫چه کسی تو را امر کرده که به ما بپیوندی؟ 746
‫مکبث. 747
‫می توانیم به او اعتماد کنیم، ‫ماموریت هایمان... 748
‫یکی هستند. 749
‫پس پیش ما بمان. 750
‫نور مشعل می بینم. نور مشعل! 751
‫پسر، مشعل را به ما بده. 752
‫امشب باران خواهد بارید. 753
‫بگذار ببارد. 754
‫فلینس! 755
‫فرار کن، فلینس! فرار کن! 756
‫تنها یک جسد اینجاست. ‫پسرش فرار کرد. 757
‫ما در نیمی از ماموریت خود ‫شکست خورده ایم. 758
‫خب، بیایید از اینجا برویم ‫و به مکبث بگوییم که چه کرده ایم. 759
‫من به مک داف امر کرده بودم ‫که به حضورمان بیاید، ولی او نیامده است. نظرت چیست؟ 760
‫- سرورم، برایش پیک فرستاده بودید؟ ‫- اعلی حضرت. 761
‫خودتان از درجاتتان آگاهید. بنشینید. 762
‫به همه شما، از والامقام ترینتان تا دون پایه ترینتان، ‫از صمیم قلب خوش آمد می گویم. 763
‫اندکی بعد در کنار همدیگر نشسته و خواهیم نوشید. 764
‫- صورتت خونی است. ‫- باید خون بانکو باشد. 765
‫ترجیح می دهم خونش ‫بر صورت شما باشد، نه در رگ هایش. 766
‫کارش را ساختید؟ 767
‫سرورم، گلویش بریده شده. ‫خودم این کار را کردم. 768
‫لقب بهترینِ آدمکُشان، تو را رواست. 769
‫البته فردی که همین بلا ‫را سر فلینس آورده نیز کمی از تو ندارد. 770
‫اگه گلوی جفتشان را بریده باشی، بی رقیب هستی. 771
‫اعلی حضرت... 772
‫فلینس فرار کرده است. 773
‫حال دوباره هراسانم. ‫اگر اینطور نمی شد، کوچکترین مشکلی نداشتم. 774
‫ولی کار بانکو ساخته شده است؟ 775
‫آری، سرور گرانقدرم. 776
‫او در چاله ای دفن شده، ‫سرش 20 ضربه کاری خورده است. 777
‫حتی یکی از آن ضربه ها ‫برای کشتنش کافی بودند. 778
‫مار بزرگسال در چاله افتاده است. 779
‫کرمی که فرار کرده به مرور ‫زهرآگین و خطرناک خواهد شد... 780
‫ولی فعلا نیشی ندارد. 781
‫بروید پی کارتان. 782
‫سرورم، شما از مهمانان پذیرایی نمی کنید. 783
‫لطف کردی به یادم آوردی. 784
‫از آنجایی که اشتهای خوب ‫لازمه هاضمه خوب بوده و سلامتی نیز... 785
‫سرورم، لطفا جلوس کنید. 786
‫اگر بانکو نیز اینجا بود، ‫تمامی نجیب زادگان کشورمان... 787
‫در اینجا جمع شده بودند... 788
‫امیدوارم درنگش به دلیل بی احترامی ‫بوده و بلایی بر سرش نیامده باشد. 789
‫سرورم، غیابش به معنای نقض عهدش است... 790
‫سرورم، اگر امکانش هست، ‫لطف می کنید در کنار ما بنشینید؟ 791
‫اینجا یک صندلی خالی است. 792
‫مشکل چیست، سرورم؟ 793
‫این کار کدامتان است؟ 794
‫چه، سرور رئوفم؟ 795
‫نمی توانید بگویید ‫که من این کار را کرده ام. 796
‫هرگز سر لعنتیتان ‫را به نشانه نفی رو به من تکان ندهید. 797
‫آقایان، همگی برخیزید. ‫حال اعلی حضرت مساعد نیست. 798
‫جلوس بفرمایید، دوستان عزیز. 799
‫شوهرم معمولا این گونه است، ‫از جوانی خویش این گونه بوده است. 800
‫لطفا بنشینید. 801
‫او به زودی آرامش خویش را بازخواهد یافت. ‫به زودی حالش مساعد خواهد شد. 802
‫به تو هم می گویند مرد؟ 803
‫آری، مردی بی باک... 804
‫که جرات نگاه به آنچه شیطان ‫را می هراساند، دارد. 805
‫این هم یکی دیگر از توهماتت است. 806
‫مثل همان خنجر نامرئی ‫که گفته بودی تو را به دانکن کشاند. 807
‫مطمئنم که او را در اینجا دیدم! 808
‫مهمل است! 809
‫در گذشته، اگر کسی را می کشتی، 810
‫او می مرد و ماجرا تمام می شد! 811
‫ولی حال مرده ها با سری ‫که 20 زخم مرگبار بر آن خورده اند زنده می شوند... 812
‫و ما را از کرسی خود ‫به زمین می اندازند! 813
‫این امر حتی از قتل هم ترسناکتر است! 814
‫برو! از جلوی چشمانم دور شو! 815
‫استخوان هایت پوک شده اند! 816
‫خونت سرد شده است! 817
‫چشمانت نوری ندارند. 818
‫دور شو، ای سایه مخوف! 819
‫ای شبح مخوف، دور شو! 820
‫حال که... 821
‫او رفت... 822
‫من به حال خویش برگشته ام. 823
‫عزیزترین دوستان، ‫با شگفتی به من خیره نشوید. 824
‫من به ناخوشی عجیبی مبتلا هستم، ‫آشنایانم در جریانش هستند و می دانند که جدی نیست. 825
‫حال خوبمان را خراب کردی... 826
‫و مهمانی را با جلب توجه خویش، ‫به هم زدی. 827
‫مگر می شود همچین اتفاقاتی ‫رخ دهند و ما... 828
‫شگفت زده نشویم؟ 829
‫به گونه ای صحبت می کنی ‫که انگار عقلم را از دست داده ام... 830
‫حال فکر می کنم ‫تو هم این مناظر هراسناک رو می بینی... 831
‫اما واکنشی از خویش نشان نمی دهی، ‫در حالی که چهره من از وحشت به سفیدی گچ می شود. 832
‫- چه مناظری، سرورم؟ ‫- لطفا با او صحبت نکنید. 833
‫حالش دارد بدتر و بدتر می شود. ‫سوال کردن خشمش را برمی انگیزد. 834
‫به همه شما شب بخیر می گویم. 835
‫نمی خواهد به خود زحمت دهید ‫و به ترتیب مقاماتتان بروید، فقط همین الان بروید. 836
‫شبتان خوش. ‫امیدوارم حال جناب پادشاه به زودی بهبود یابد... 837
‫به همه شما شب بخیر می گویم. 838
‫ضرب المثلی قدیمی می گوید... 839
‫که مردگان... 840
‫انتقام خویش را خواهند گرفت. 841
‫دیده شده که گورها جا به جا شوند ‫و درختان لب به سخن بگشایند. 842
‫ماهرترین قاتلین به وسیله نشانه های مرموز... 843
‫کلاغ ها و کبوترها لو رفته اند. 844
‫چقدر از شب گذشته است؟ 845
‫تقریبا صبح شده است. ‫نمی شود گفت صبح است یا شب. 846
‫من به مک داف امر نموده بودم ‫که حضور به عمل آورد، ولی او نیامده است. نظرت چیست؟ 847
‫سرورم، برایش پیک فرستاده بودید؟ 848
‫این را به طور غیر مستقیم به عرضم ‫رسانده اند، ولی برایش پیک خواهم فرستاد. 849
‫من به خانه همه اربابان، ‫جاسوسی اجیر شده فرستاده ام. 850
‫فردا اول صبح به نزد خواهران جادوگر ‫خواهم رفت. آنها سخن های بیشتری خواهند گفت. 851
‫من به قدری در این رودخانه خونین پیش آمده ام... 852
‫که حتی اگر بخواهم بایستم ‫هم بازگشت به اندازه پیشروی خسته کننده خواهد بود. 853
‫نقشه های عجیبی در ذهن دارم ‫که می خواهم به آن ها جامه عمل بپوشانم. 854
‫باید پیش از آن که فرصتی... 855
‫برای فکر به آن ها پیدا کنم، ‫آن ها را عملی نمایم. 856
‫تو از فقدان حلال همه مشکلات رنج می بری، خواب. 857
‫بیا، بیا برویم بخوابیم. 858
‫خود توهمات عجیب من ‫ناشی از بی تجربگی ام هستند. 859
‫ما جنایتکارانی تازه کار هستیم. 860
‫وقتش است. 861
‫وقتش است. 862
‫(فردای آن روز) 863
‫شصت هایم می خارند، 864
‫شخصی نابکار به نزدمان آمده است. 865
‫ای عجوزه های مرموز ‫شرور که در نیمه شب می پلکید، اینجا چه خبر است؟ 866
‫دارید چه می کنید؟ 867
‫کاری که کلمه ای برای توصیفش وجود ندارد. 868
‫من نمی دانم... 869
‫شما چگونه از مسائلی که مطرح می کنید ‫آگاهی دارید. 870
‫برایم مهم نیست که نابودی به همراه ‫می آورید، جواب سوالم را بدهید. 871
‫سخن بگو. 872
‫- بخواه. ‫- پاسخت را خواهیم داد. 873
‫ترجیح می دهی جوابت را از زبان ما بشنوی یا اربابانمان؟ 874
‫آن ها را خبر کنید. ‫بگذارید ببینمشان. 875
‫رنج و مشکلات دو برابر خواهند شد. 876
‫آتش شعله ور خواهد گشت ‫و معجون در پاتیل خواهد جوشید. 877
‫رنج و مشکلات دو برابر خواهند شد، ‫آتش شعله ور خواهد گشت و معجون در پاتیل خواهد جوشید. 878
‫رنج و مشکلات دو برابر خواهند شد، ‫آتش شعله ور خواهد گشت و معجون در پاتیل خواهد جوشید... 879
‫انگشت نوزادی که خفه شده... 880
‫و توسط زنی فراری در خندقی مدفون گشته. 881
‫جگر یک یهودی کافر، 882
‫صفرای بز و اندکی سرخدار... 883
‫بینی یک ترک و لب های یک تارتار ‫که در زیر انوار خسوف نقره فام گشته اند. 884
‫این هم خون یک خفاش. 885
‫- آن را هم بریزید. ‫- آن را هم بریزید. 886
‫پاتیل می جوشد و می جوشد. 887
‫احشای مسموم را نیز اضافه کنید. 888
‫همچون خورشتی جهنمی، 889
‫با هدف ایجاد افسونی دردسرساز، ‫می جوشد و حباب می کند. 890
‫ای قادر ناشناخته، به من بگو... 891
‫او از افکارت خبر دارد. ‫سخنانش را بشنو، اما خودت چیزی نگو. 892
‫مکبث. مکبث. مکبث. 893
‫از مک داف بر حذر باش. 894
‫از امیر فایف بر حذر باش. 895
‫هر چه که هستی، ‫بابت هشدارت متشکرم. 896
‫دقیقا درست حدس زده ای ‫که از چه می هراسم. اما یک مسئله دیگر نیز هست... 897
‫تو نمی توانی به او دستور دهی. 898
‫این هم یکی دیگر ‫که از اولی قدرتمندتر است. 899
‫مکبث. مکبث. مکبث. 900
‫اگر سه گوش داشتم، ‫هر سه را به تو می سپاردم. 901
‫خشن، بی باک و محکم باش. 902
‫قدرت دیگران را به سخره بگیر... 903
‫چون کسی که از زنی زاده شده باشد، ‫نمی تواند به مکبث آسیب برساند. 904
‫پس نیازی به کشتن مک داف ندارم. ‫چرا باید از او بترسم؟ 905
‫ولی با این حال، باز هم اطمینان حاصل خواهم کرد. مک داف، با کشتن تو... 906
‫سرنوشت خویش را تضمین خواهم کرد. 907
‫آن گونه می توانم ‫بر هراس خود فائق آیم... 908
‫و به آرامش برسم. 909
‫این روح کیست که شبیه فرزند یک پادشاه بوده... 910
‫و تاجی بر سر جوان خود گذاشته است؟ 911
‫گوش کن، ولی با او سخن مگو. 912
‫مکبث، تا زمانی که جنگل کبیر بیرنام... 913
‫به ارتفاعات دانسینین هیل لشکرکشی کند، کشته نخواهی شد. 914
‫هرگز این گونه نخواهد شد. 915
‫چه کسی می تواند به جنگل فرمان دهد ‫و کاری کند که درختان ریشه هایشان را از خاک بیرون کشند؟ 916
‫اما مشتاقم که یک چیز دیگر ‫را هم بفهمم. 917
‫اگر قدرت های تاریکت ‫تا این حد به تو آگاهی می دهند... 918
‫بگو آیا پسران بانکو ‫هرگز بر این سرزمین حکومت خواهند کرد؟ 919
‫دیگر سوال نپرس. 920
‫دیگر سوال نپرس. 921
‫خواهران جادوگر را دیدی؟ 922
‫- خیر، سرورم. ‫- به نزد تو نیامدند؟ 923
‫خیر سرورم، نیامدند. 924
‫هوایی که بر آن سوارند، آلوده است. 925
‫لعنت به همه کسانی ‫که به آن ها اعتماد می کنند! 926
‫اما صدای تاختن اسب شنیدم. ‫چه کسی آمده بود؟ 927
‫دو سه نفر بودند، سرورم، ‫برایتان پیغام آورده اند... 928
‫که مک داف به انگلستان فرار کرده است. 929
‫- به انگستان فرار کرده است؟ ‫- آری، سرور مهربانم. 930
‫زمان، تو مقاصد شوم مرا نقش بر آب می کنی. 931
‫از این لحظه به بعد... 932
‫به محض این که تصمیم بگیرم، ‫آن را اجرا خواهم کرد. 933
‫در حقیقت، عمل به تصمیماتم ‫را از همین لحظه شروع خواهم کرد. 934
‫به کاخ مک داف حمله خواهم کرد، ‫فایف را تصرف خواهم نمود. 935
‫همسرش، کودکانش و... 936
‫همه وارثین شوربختش را خواهم کشت. 937
‫دیگر مثل احمق ها سخن نخواهم راند. 938
‫پیش از از دست دادن انگیزه خود، ‫به این فکر جامه عمل خواهم پوشاند! 939
‫دیگر توهمات وحشتناک نخواهم دید! 940
‫حرفم فقط این است ‫که اتفاقات عجیبی افتادند. 941
‫مکبث بابت مرگ دانکن اظهار تاسف نمود. 942
‫بعد از مرگش. 943
‫بانکو نیز دیرهنگام به قصد پیاده روی ‫از منزل خویش خارج شده است. 944
‫از آنجایی که فلینس از صحنه جرم ‫فرار کرده است، اگر بخواهی می توانی قتلش را گردن او بیندازی. 945
‫کسی نباید دیرهنگام از منزل خویش خارج شود. ‫شنیده ام پادشاه از مک داف دلگیر است. 946
‫آقا، می توانید بگویید ‫او خود را کجا پنهان کرده است؟ 947
‫مالکوم، پسر دانکن، ‫که این ستمگر... 948
‫حق طبیعی و تاج و تختش را دزدیده است... 949
‫در دربار انگلستان زندگی می کند. 950
‫مک داف به آنجا رفته ‫تا از او درخواست کمک کند. 951
‫مکبث این خبر را شنیده ‫و انقدر عصبانی است که دارد برای جنگ آماده می شود. 952
‫یک فرشته آسمانی باید سریعا به انگستان برود... 953
‫و یک پیغام به مک داف برساند... 954
‫که او باید به زودی به کشورمان ‫که از سلطه این ستمگر رنج می برد... 955
‫برگردد. 956
‫چه کرده ‫که بخاطرش از کشور فرار کرده است؟ 957
‫- خانم، باید صبور باشید. ‫- او اصلا صبر نکرد. 958
‫فرارش دیوانگی بود. 959
‫حتی اگر خائن نباشی هم فرار کردن ‫تو را خائن جلوه می دهد. 960
‫شما که نمی دانید ‫از روی خرد فرار کرده یا وحشت. 961
‫خرد! 962
‫همسر، فرزندان، کاخ و سِمَت هایش... 963
‫را در جایی گذاشته ‫که خود از آن فرار کرده است، این خردمندانه است؟ 964
‫او ما را دوست ندارد. 965
‫از غریزه طبیعی محافظت از خانواده اش بی بهره است. 966
‫حتی الیکایی بیچاره هم که در بین پرندگان ‫کوچکترین است، وقتی... 967
‫جغد خانواده اش را تهدید می کند، ‫در برابرش می ایستد. 968
‫خویشاوند عزیزتر از جانم، ‫لطفا خودت را جمع و جور کن. 969
‫شوهرت مردی نجیب، خردمند و عاقل است... 970
‫و صلاح کار را می داند. 971
‫جرات ندارم دیگر چیزی بگویم. 972
‫ولی دوره و زمانه بدیست... 973
‫که ما بی اطلاع خود، خائنیم... 974
‫در چنین مواقعی، ما شایعات هراسناک را باور می کنیم، ‫اما خود نمی دانیم از چه می هراسیم... 975
‫این مانند پرتاب شدن در میان اقیانوسی بی ساحل می ماند. 976
‫خویشاوند زیبایم. 977
‫با این که پدر دارد، بی پدر است. 978
‫سیرا، پدرت مرده است. 979
‫حال تو چه خواهی کرد؟ ‫چگونه خواهی زیست؟ 980
‫مهم نیست تو چه می گویی، پدرم نمرده است. 981
‫بله، مرده است. 982
‫پدر از کجا خواهی آورد؟ 983
‫خیر، خودت شوهر از کجا خواهی آورد؟ 984
‫اوه، من می توانم از هر بازاری 20 شوهر بخرم. 985
‫پس آن ها را می خری تا بعدا بفروشی؟ 986
‫مثل بچه ها سخن می گویی، ‫ولی باهوش هستی. 987
‫مادر، پدرم خائن بود؟ 988
‫آری، خائن بود. 989
‫خائن یعنی چه؟ 990
‫کسی که عهدشکنی می کند. 991
‫همه کسانی که عهدشکنی می کنند خائن هستند؟ 992
‫هر کسی که عهدشکنی می کند ‫خائن است و باید به دار آویخته شود. 993
‫چه کسی باید آن ها را به دار بیاویزد؟ 994
‫انسان های صادق. 995
‫پس عهدشکنان نادانند... 996
‫چون تعداد عهدشکنان انقدر زیاد است ‫که می توانند مردان صادق را شکست داده و آن ها را به دار بیاویزند. 997
‫- بانوی من. ‫- چه سخن هایی می گویی. 998
‫خدا حفظتان کند، بانوی زیبا! 999
‫شما مرا نمی شناسید، ‫ولی من می دانم که شما فرد مهمی هستید. 1000
‫متاسفانه فکر می کنم ‫خطری در حال نزدیک شدن به شماست. 1001
‫لطف کنید و به توصیه نوکری ساده گوش دهید... 1002
‫از اینجا بروید. 1003
‫بروید و فرزندانتان را نیز با خودتان ببرید. 1004
‫چرا باید فرار کنم؟ ‫من که خطایی نکرده ام. 1005
‫ولی باید به یاد داشته باشم که... 1006
‫در این دنیای خاکی زندگی می کنم؛ ‫دنیایی که در آن اعمال شرورانه معمولا... 1007
‫مورد تحسین قرار می گیرند و گاهی اوقات ‫انجام اعمال خیر کاری احمقانه و خطرناک قلمداد می شود. 1008
‫اگر اینطور است، ‫چرا باید به سان زنان از خویش دفاع کرده... 1009
‫و گویم که خطایی نکرده ام؟ 1010
‫شوهرت کجاست؟ 1011
‫امیدوارم در جایی باشد ‫که انقدر قابل اتکا به حساب آید که امثال شما نتوانند پیدایش کنند. 1012
‫- او خائن است. ‫- دروغ می گویی! 1013
‫- نه! ‫- چه گفتی، بی همه چیز؟ 1014
‫نه، نه، نه! نه! 1015
‫نه! نه! نه! 1016
‫بیا جایی متروک بیابیم... 1017
‫که بتوانیم یک دل سیر گریه کنیم. 1018
‫بیایید به جای گریه کردن، ‫دست به شمشیر ببریم... 1019
‫و همچون مردانی شریف، ‫سرزمین سقوط کرده خود را نجات دهیم. 1020
‫هر روز زنان بیشتری بیوه می شوند... 1021
‫تازه یتیم ها گریه می کنند، ‫صدای سوگواری هایی نو به آسمان می رود... 1022
‫تا آن که اینطور به نظر میاید ‫که گویا آسمان ها نیز... 1023
‫رنج و عذاب مردم اسکاتلند ‫را حس کرده و از درد فریاد می کشند. 1024
‫شاید حق با تو باشد. 1025
‫این ستمگر که زبانمان ‫با آوردن اسمش تاول می زند... 1026
‫زمانی فردی صالح قلمداد می شد. 1027
‫او کیست که دارد می آید؟ 1028
‫پسرخاله مهربان همسرم. 1029
‫خوش آمدی. 1030
‫حال شناختمش. 1031
‫دعا می کنم خداوند ‫فاصله بین ما را از بین ببرد. 1032
‫آمین، آقا. 1033
‫وضعیت اسکاتلند همان است که بود؟ 1034
‫افسوس، ای کشور بیچاره. 1035
‫می ترسد که حتی نگاهی به خود بیاندازد. 1036
‫اسکاتلند دیگر سرزمین مادری ما نیست، ‫بلکه گور ما خواهد بود... 1037
‫که به غیر از افراد نادان، ‫هرگز کسی در آن لبخند نخواهد زد. 1038
‫سرزمینی که در آن به آه ها، ناله ها و جیغ هایی ‫هوا را پاره می کنند، بی توجهی می شود. 1039
‫سرزمینی که اندوه ناشی از خشونت ‫در آن باب شده است. 1040
‫جدیدترین خبر چیست؟ 1041
‫حتی خبر یک ساعت پیش ‫نیز قدیمی به حساب می آید. 1042
‫هر دقیقه اتفاق جدیدی میفتد. 1043
‫حال همسرم چطور است؟ 1044
‫خوب. 1045
‫فرزندانم چطور؟ 1046
‫آن ها نیز خوب هستند. 1047
‫ستمگر به آن ها حمله نکرده است؟ 1048
‫نه. وقتی من ترکشان کردم، ‫مورد حمله قرار نگرفته بودند. 1049
‫سخنانت را فرو مخور. چه خبر شده؟ 1050
‫وقتی داشتم به اینجا عزیمت می کردم... 1051
‫تا این خبر محزون کننده را اعلام کنم... 1052
‫شایعاتی مبنی بر طغیان افراد صالح متعددی ‫علیه مکبث شنیدم. 1053
‫الان وقتش است ‫که به آن ها کمک کنید. 1054
‫حضورتان در اسکاتلند الهام بخش دیگران ‫می شود که پا به جنگ بگذارند، حتی زنان هم... 1055
‫برای خلاصی از شر ستم مکبث، خواهند جنگید. 1056
‫به آن ها اطمینان خاطر ده. 1057
‫ما به اسکاتلند بازخواهیم گشت. 1058
‫پادشاه خوش قلب انگستان، سیوارد شریف ‫و 10,000 سرباز را به ما قرض داده. 1059
‫سیوارد قوی ترین و بهترین سرباز جهان مسیحیت است. 1060
‫ای کاش من هم می توانستم ‫همچین خبر خوشی به شما بدهم. 1061
‫ولی خبری برایتان دارم ‫که باید در صحرا همچون زوزه گرگ... 1062
‫به هوا برخیزد که کسی نتواند آن را بشنود. 1063
‫چه خبری؟ 1064
‫به همه ما مربوط می شود؟ 1065
‫یا فقط یکی از ما؟ 1066
‫همه افراد صالح از شنیدن این خبر ‫ناراحت خواهند شد، 1067
‫ولی اصل خبر... 1068
‫تنها مربوط به شماست. 1069
‫اگر مربوط به من است، پس بگو. ‫همین الان بگو. 1070
‫امیدوارم بعداز شنیدن این خبر، ‫تا ابد از من متنفر نشوید... 1071
‫چون حال می خواهم ‫هراسناکترین سخنان دنیا را به عرضتان برسانم. 1072
‫فکر می کنم بتوانم حدس بزنم ‫که سخنت چیست. 1073
‫کاختان مورد حمله قرار گرفته است، ‫همسر و فرزندانتان به شکلی وحشیانه کشته شده اند. 1074
‫اگر بهتان بگویم... 1075
‫چگونه کشته شدند، ‫انقدر برایتان دردناک خواهد بود که خواهید مرد. 1076
‫خدایا به ما رحم کن. 1077
‫برگرد دوست من. 1078
‫غمت را به زبان آور. 1079
‫غمی که در وجودت نگه داری، ‫انقدر در دلت زمزمه می کند که آخر آن را می شکند. 1080
‫فرزندانم هم کشته شدند؟ 1081
‫همسر، فرزندان، نوکران، ‫هر کسی که بود. 1082
‫- همسرم هم کشته شده؟ ‫- همانطور که گفتم، بله. 1083
‫آرام باش. 1084
‫بیا این سوگ مرگبار را با گرفتن انتقام کبیرمان... 1085
‫درمان کنیم. 1086
‫او صاحب فرزند نیست! 1087
‫همه فرزندان زیبایم را کشتند؟ 1088
‫گفتی همه اشان؟ 1089
‫ای شیطان صفت. همه اشان؟ 1090
‫همه فرزندان زیبایم ‫را به یکباره با هم کشتند؟ 1091
‫- همچون مرد با آن غم بجنگ. ‫- همین کار را خواهم کرد! 1092
‫ولی باید همچون یک مرد نیز آن را حس نمایم. 1093
‫نمی توانم عزیزانم را از ذهنم بیرون کنم. 1094
‫خداوند شاهد این صحنه بود ‫و وارد عمل نشد؟ 1095
‫ای مک داف گناهکار. 1096
‫همه آن ها چوب گناه تو را خوردند. 1097
‫من آدم شروری هستم، ‫آن ها نه بخاطر خطاهای خویش، بلکه بخاطر خطاهای من... 1098
‫سلاخی شدند. 1099
‫- خداوند رحمتشان کند. ‫- بگذار این خشم، شمشیرت را تیز کند. 1100
‫بگذار سوگ به خشم تبدیل گردد. ‫قلبت را کند نکن، آن را به خشم افکن. 1101
‫من می توانم همچون یک زن ‫بگریم و بگویم که چگونه انتقامشان را خواهم گرفت. 1102
‫ولی خدای بزرگ، مرا در انتظار نگذار. 1103
‫مرا با این دیو اسکاتلند رو در رو نما. 1104
‫او را در دامنه شمشیرم قرار ده. 1105
‫اگر فرار کند... 1106
‫باشد که خداوند نیز او را ببخشد. 1107
‫آخرین بار کی در خواب راه رفتند؟ 1108
‫از زمانی که اعلی حضرت به میدان جنگ رفته اند، 1109
‫دیده ام که هر شب از تخت بلند می شوند، ‫لباس شبشان را می پوشند، 1110
‫کمدشان را باز می کنند، ‫کاغذی بر می دارند، 1111
‫آن را باز می کنند، رویش می نویسند، ‫آن را می خوانند... 1112
‫و پس از مهر و موم کردنش، ‫به تخت بر می گردند. 1113
‫همه این کارها را در خوابی عمیق انجام می دهند. 1114
‫وقتی این گونه هستند، 1115
‫علاوه بر راه رفتن و سایر فعالیت ها... 1116
‫پیش آمده که صحبتی هم بکنند؟ 1117
‫بله آقا، ولی من سخنانشان ‫را به شما نخواهم گفت. 1118
‫نه به شما و نه به فرد دیگه ای... 1119
‫زیرا کس دیگه ای شاهد سخنانشان ‫نبوده است. 1120
‫نگاه کنید، دارند می آیند. 1121
‫همیشه همین شکلی هستند. ‫به جان خودم هم قسم می خورم که در خواب عمیقی هستند. 1122
‫- تماشایشان کنید. پنهان شوید. ‫- ببینید، چشم هایشان باز هستند. 1123
‫آری، ولی چیزی نمی بینند. 1124
‫آن شمع را از کجا آورده اند؟ 1125
‫خودشان دستور داده اند ‫که شمع همیشه کنار تختشان باشد. 1126
‫الان دارند چه می کنند؟ 1127
‫ببینید چطوری دستانشان را به هم می مالند. 1128
‫دیده ام که یک ربع به این کار ادامه دهند. 1129
‫اینجا یه لکه هست. 1130
‫گوش کنید! دارند سخن می گویند. 1131
‫برو بیرون، ای لکه نفرین شده. گفتم برو بیرون. 1132
‫یک...دو... 1133
‫خیله خب. الان وقتش است. 1134
‫جهنم تیره و تار است. 1135
‫مهمل مگویید سرورم! ‫مگر سرباز هم می ترسد؟ 1136
‫وقتی کسی نمی تواند گناهش را گردن ما بیاندازد، ‫چرا باید بترسیم؟ 1137
‫ولی چه کسی فکرش را می کرد ‫که آن پیرمرد در وجودش انقدر خون داشته باشد؟ 1138
‫امیر فایف یک همسر داشت. ‫حال او کجاست؟ 1139
‫چه؟ 1140
‫دیگر این گونه نباشید، سرورم، دیگر این گونه نباشید. 1141
‫ببین چه کردی. چیزی را فهمیدی ‫که نباید می فهمیدی. 1142
‫بانو نباید این سخن را می گفتند. مطمئنم. 1143
‫هنوز هم دستانم بوی خون می دهند. 1144
‫اگر از همه عطرهای عربستان ‫هم استفاده نمایم، این دستان خوشبو نخواهند شد. 1145
‫چه آهی کشیدند. 1146
‫بار بزرگی بر قلبشان سنگینی می کند. 1147
‫این بیماری فرای مهارت های طبابت من است. 1148
‫اما من خوابگردانانی را می شناخته ام... 1149
‫که گناهی نکرده بودند. 1150
‫خداوند همه ما را ببخشد. 1151
‫می روم بخوابم. 1152
‫می روم بخوابم. 1153
‫این کدام جنگل است؟ 1154
‫جنگل بیرنام. 1155
‫لشکر انگلیسی ها ‫به رهبری مالکوم، پسرخاله اش، 1156
‫سیوارد و مک داف شریف نزدیک است. 1157
‫آن ها تشنه انتقامند. 1158
‫ستمگر در چه حال است؟ 1159
‫در حال تقویت کاخش در دانسینین است. 1160
‫بعضی ها او را دیوانه خطاب می کنند. 1161
‫افرادی که کمتر از او تنفر دارند، ‫اسمش را خشم شجاعانه می گذارند. 1162
‫در هر صورت، یک مورد قطعیست، ‫او افسار گسیخته است. 1163
‫حال چسبندگی خون قتل های مخفیانه اش ‫را بر دستانش حس می کند. 1164
‫سربازانش تنها از دستوراتش ‫پیروی می کنند، آنها علاقه ای به او ندارند. 1165
‫حال او انقدر حقیر جلوه می کند ‫که در خورش نیست پادشاهی بزرگ باشد... 1166
‫مثل دزدی ریزنقش ‫که ردای یه غول را پوشیده باشد. 1167
‫ای احمق رخ سفید، دعا می کنم ‫اهریمن رخت را سیه کند! 1168
‫چرا قیافه ات به سان غازی هراسان است؟ 1169
‫- سرورم، تعدادشان 10,000... ‫- غاز، آدمای شرور، چه؟ 1170
‫سربازان، سرورم. 1171
‫ای پسر بزدل، ‫برو سیلی ای به رویَت بزن، تا رنگی به رخسارت بیاید، 1172
‫چه سربازانی، نادان؟ 1173
‫نفرین بر تو. 1174
‫آن صورت رنگ پریده ات ‫بقیه را هم خواهد ترساند. 1175
‫چه سربازانی، رنگ پریده؟ 1176
‫لشکر انگلستان، قربان. 1177
‫از جلوی چشمانم دور شو. 1178
‫سیتون! 1179
‫دلم به هم می ریزد، وقتی...سیتون، بیا اینجا! 1180
‫این نبرد یا حکومت مرا تثبیت خواهد کرد ‫یا منجر به سرنگونی ام خواهد گشت. 1181
‫من به اندازه کافی عمر کرده ام. 1182
‫دیگر مسیر زندگی ام دارد ‫مثل یک برگ زرد پاییزی خشک می شود. 1183
‫نمی توانم هم امیدوار باشم ‫که آنچه با پیری... 1184
‫به ارمغان می آید، یعنی افتخار، ‫عشق، فرمانبرداری و گروه دوستان... 1185
‫را داشته باشم. 1186
‫سیتون، باز هم خبری شده است؟ 1187
‫صحت همه شایعات تایید شده است، سرورم. 1188
‫تا زمانی که گوشت از استخوانم ‫جدا شود، خواهم جنگید. 1189
‫- زره ام را بیاور. ‫- هنوز به آن نیاز ندارید. 1190
‫در هر صورت می پوشمش. ‫اسب سواران بیشتری اعزام کنید. 1191
‫به آن ها بگویید در سراسر کشور بگردند ‫و هر که از وحشت سخن می گوید را سر بزنند. 1192
‫زره ام را برایم بیاور. 1193
‫طبیب، حال بیمارت چطور است؟ 1194
‫ایشان بیمار نیستند، سرورم... 1195
‫از تصوراتی بی انتها رنج می برند ‫که نمی گذارند بخوابند. 1196
‫درمانش کن. 1197
‫نمی توانی ذهنی بیمار را درمان کنی؟ 1198
‫نمی توانی خاطره غم انگیزش ‫را از او بگیری؟ 1199
‫نمی توانی دارویی... 1200
‫برای پاکسازی افکار آزارهنده... 1201
‫و سبک کردن بار روی قلبش تجویز کنی؟ 1202
‫چنین بیماری ‫خودش باید خودش را درمان کند. 1203
‫طبابت به درد سگ ها می خورد! ‫نمی خواهم کاری به کارش داشته باشم. 1204
‫سیتون! سواران را بفرست! 1205
‫تا وقتی جنگل بیرنام از جای خود بلند نشود... 1206
‫و به دانسینین نیاید، ‫از مرگ و نابودی نخواهم هراسید! 1207
‫به همه سربازا بگویید شاخه ای بشکنند و در مقابل خویش نگاه دارند. 1208
‫اطاعت. 1209
‫تنها خبر جدیدی که داریم ‫این است که ستمگر کاملا از بابت پیروزی خویش اطمینان داشته... 1210
‫و همچنان در دانسینین است ‫و می گذارد به کاخ حمله کنیم. 1211
‫خواسته اصلی او همین است. 1212
‫همه افرادش از روی اجبار ‫به او خدمت می کنند... 1213
‫و از دل و جان برایش مایه نمی گذارند. 1214
‫پرچم هایمان را روی دیوارهای بیرونی آویزان کنید! 1215
‫همه فریاد بکشند: «دارند می آیند!» 1216
‫کاخ ما انقدر قویست که محاصره ‫آن ها را به یک شوخی تبدیل کند. 1217
‫بگذارید انقدر آنجا بمانند ‫که قحطی و بیماری آن ها را ببلعد! 1218
‫شما اولین گروه را رهبری کنید. 1219
‫مک داف شایسته و من ‫با بقیه افراد حمله خواهیم کرد. 1220
‫امشب با ارتش ستمگر رو در رو خواهیم شد... 1221
‫اگر نتوانیم شکستش دهیم، ‫باشد که شکست بخوریم. 1222
‫افراد پیشروی کنید! 1223
‫از این سمت! از این سمت! 1224
‫اگر تعداد زیادی از سربازانمان ‫شورش نکرده و به آن ها نمی پیوستند... 1225
‫می توانستیم در برابر دروازه کاخ ‫در نبرد رو در رو شکستشان دهیم... 1226
‫و به انگلستان فراریشان دهیم. 1227
‫همینجا کافیست. 1228
‫شاخه هایتان را بیندازید ‫و خود واقعیتان را به آن ها نشان دهید! 1229
‫همه شیپورها را به صدا درآورید. 1230
‫تمام نفستان را به کار ببندید... 1231
‫و آن پیام آوران خون و مرگ را به صدا درآورید! 1232
‫اون صدای چیه؟ 1233
‫صدای فغان زنانه، سرور رئوفم. 1234
‫تقریبا مزه وحشت رو فراموش کرده بودم. 1235
‫یه زمانی بود... 1236
‫که از شنیدن صدای جیغ ‫در شب وحشت می کردم... 1237
‫و وقتی که یه داستان ارواح می شنیدم... 1238
‫موهای تنم سیخ می شدند. 1239
‫آن صدای فغان از کجا آمد؟ 1240
‫سرورم، ملکه مرده. 1241
‫در هر صورت بعدا می مرد. 1242
‫این خبر بالاخره یک روز به گوشم می رسید. 1243
‫فردا، فردا و فردا... 1244
‫روزها آرام آرام تا آخرالزمان... 1245
‫فرا می رسن. 1246
‫و هر اتفاقی که افتاده، ‫انسان های نادان را به همان اندازه به مرگ نزدیک کرده است. 1247
‫خاموش شو، ای شمع کوچک، خاموش شو. 1248
‫زندگی چیزی نیست ‫مگر سایه ای متحرک... 1249
‫مثل بازیگری ضعیف ‫که در به در به دنبال اجرا روی صحنه و کسب شهرت است... 1250
‫و سپس دیگر کسی خبری از اون نمی شنود. 1251
‫زندگی داستانیست به روایت یک احمق... 1252
‫پر از هیاهو و خشم، ‫ولی عاری از معنا. 1253
‫سرور رئوفم، باید چیزی که دیدم ‫را به شما گزارش دهم... 1254
‫ولی نمی دانم چطور این کار را انجام دهم. 1255
‫بگو آقا جان. 1256
‫در حال تماشای بیرنام بودم... 1257
‫و فکر می کنم حرکت درختان جنگل را دیدم. 1258
‫اگر دروغ می گویم، مرا مجازات کنید. 1259
‫حدود پنج کیلومتر آنسوتر، ‫آن را خواهید دید. درختستانی متحرک. 1260
‫اگه دروغ بگویی... 1261
‫تو را زنده زنده از نزدیکترین درخت ‫آویزان خواهم کرد تا از گرسنگی جان بدهی. 1262
‫«تا وقتی جنگل بیرنام ‫به دانسینین نرسیده، نترس.» 1263
‫حال هم جنگلی به سمت دانسینین می آید. 1264
‫آماده نبرد شوید، حرکت کنید! 1265
‫اگر سخنان این پیغام رسان حقیقت داشته باشند... 1266
‫فرار یا اینجا ماندن لطفی ندارد! 1267
‫زنگ ها را به صدا درآورید! 1268
‫ای باد، بوز! ای نابودی، بیا! 1269
‫حداقل زره پوش جان خواهیم داد. 1270
‫اسمت چیست؟ 1271
‫از شنیدنش وحشت خواهی کرد. 1272
‫نه. 1273
‫اگر یکی از بدترین اهریمنان جهنم ‫بودی هم وحشت نمی کردم. 1274
‫نام من مکبث است. 1275
‫خود شیطان هم نمی تواند ‫نامی به زبان آورد که از این برایم نفرت انگیزتر باشد. 1276
‫نه، نمی تواند نام هراسناکتری ‫هم بر زبان آورد. 1277
‫ای ستمگر منزجرکننده، دروغ می گویی. 1278
‫با شمشیرم ثابت خواهم نمود ‫که دروغ می گویی! 1279
‫تو از یک زن زاده شده ای. 1280
‫بچرخ سگ دوزخی، بچرخ! 1281
‫تو تنها کسی هستی که از او دوری کرده ام. ‫ولی حال از اینجا برو. 1282
‫همین الان هم دستانم ‫به خون همه اعضای خانواده ات آغشته هستند. 1283
‫من با تو حرفی ندارم. 1284
‫صدای من شمشیرم است. 1285
‫برو با کسی مبارزه کن ‫که امکان آسیب دیدنش وجود داشته باشد. 1286
‫جان من افسون شده است... 1287
‫و انسانی که از زنی زاده شده ‫نمی تواند آن را بگیرد. 1288
‫می توانی افسونت رو فراموش کنی. 1289
‫اگر از روح اهریمنی که به آن خدمت می کنی بپرسی، ‫به تو خواهد گفت که مک داف... 1290
‫پیش از آن که مادرش بتواند ‫به طور طبیعی زایمان کند، از شکمش پاره شده است. 1291
‫نفرین بر زبانت که این را به من گفتی. 1292
‫- من با تو مبارزه نخواهم کرد. ‫- پس تسلیم شو، ای بزدل! 1293
‫تسلیم نمی شوم که در برابر مالکوم جوان ‫زانو بزنم و زمین مقابل پای او را ببوسم... 1294
‫یا عوام مرا به سخره بگیرند. 1295
‫با این که جنگل بیرنام به دانسینین آمده و ‫مردی که در برابرم قرار گرفته... 1296
‫از زنی زاده نشده، ‫تا پایان خواهم جنگید. 1297
‫آماده مبارزه شو، مک داف. 1298
‫و نفرین بر کسی که زودتر فریاد بکشد ‫و بگوید: «دست نگه دار، بس است!» 1299
‫درود بر پادشاه اسکاتلند. 1300
‫درود بر پادشاه اسکاتلند! 1301
‫درود بر پادشاه اسکاتلند! ‫درود بر پادشاه اسکاتلند!